Ik ben burn-out. Een dag uit het leven van Deense zomer

Gepubliceerd op 12 juli 2019 17:08

Een nieuwe week met van alles op het programma en waarin mijn geliefde op maandag weer vroeg, voor een week, vertrekt voor zijn opleiding. Het is een typische lijstjes week sinds ik burn-out ben. Ik was voor die tijd een groot organisatietalent met alles onder controle en alles op een rijtje. Ik gebruikte voor mijn werk wel een agenda, maar keek hier bijna nooit op. Ik had een digitale planner in mijn hoofd. Dat was thuis niet anders. In onze bijkeuken hangt een familieplanner. Ik vul deze voor de vorm (en voor mijn geliefde), maar ik heb ‘m eigenlijk niet nodig. Of zeg nu maar had…

 

“Sinds ik burn-out ben, voel ik me uitgeput, is mijn brein als een zeef en heerst er chaos.”

 

Sinds ik burn-out ben, voel ik me uitgeput, is mijn brein als een zeef en heerst er chaos. Ik haal mijn fiets van het slot en zoek een seconde later in mijn tas om de fietssleutel. Ik schrik, want shit, mijn fietssleutel kwijt. Nog net voor het moment van blinde paniek, zie ik dat mijn fiets niet meer op slot staat… Andersom kan overigens ook, dat ik in mijn gedachte de fiets op slot had gezet, wat dan uiteindelijk niet zo is. Hetzelfde schrik effect als je dan om je sleutel zoekt.

 

Ik kan niet meer vertrouwen op de digitale planner in mijn hoofd. En ook niet meer op de familieplanner in de bijkeuken… Ik vergeet er namelijk op te kijken dus houd ik tegenwoordig nog iets bij. Een papiertje met daarop per dag de belangrijke afspraken en klusjes. Deze maak ik ook voor deze week en ligt op de koffiemachine, in het zicht. Dat maakt me minder zenuwachtig en minder angstig om iets te vergeten.

 

Vorige week besloot ik om afscheid te nemen van mijn huidige psycholoog. Ze valt onder een grote landelijke organisatie en is me toegewezen via de bedrijfsarts. Na bijna 12 sessies en vijf maanden verder zit ik nog steeds thuis met dezelfde burn-out klachten als in het begin. Tijdens de behandeling namen ze zelfs toe. Zonder in detail te treden, is mijn vertrouwen in de psycholoog en deze organisatie enorm gedaald.

Voor mij een belangrijke beslissing en fase in het burn-out zijn.

 

Afgelopen week werd ik via een Instagrammer, die reageerde op mijn story waarin ik schreef dat ik overdag in bed lag, gewezen op een organisatie met een andere visie en behandeling voor burn-out. Ik zal een andere keer meer hierover vertellen. Om kort te gaan, dit gaf me vertrouwen dat het niet aan mij lag, maar aan de behandeling. Ik wilde de regie in eigen handen nemen en koos zelf een psycholoog/coach aangesloten bij deze methodiek. Voor mij een belangrijke beslissing en fase in het burn-out zijn.

 

Het is maandag 8 juli. Op mijn lijstje staan Lara en Yfke naar school en kinderopvang brengen en ophalen en een bezoek aan de psycholoog. Daarnaast nog een aantal kleinere taken zoals picknickhapjes halen voor Lara. Dat lijkt weinig, maar drie ‘moetjes’ op een dag zijn voor mij een ware uitdaging. Het feit dat ik ’s middags de afspraak bij de psycholoog hebt, betekent daarnaast dat ik me de hele ochtend niet kan ontspannen. Ik MOET namelijk nog weg en ik WIL niet te laat komen dus ik MOET op tijd lunchen. Een ware uitputtingsslag.Deze afspraak heeft ook nog een extra lading, want ik heb besloten om afscheid te nemen van deze psycholoog. Vandaag. En dat weet ze nog niet, want ik wil haar dit persoonlijk vertellen. Ik voel me enigszins sterk, omdat ik mijn hart volg en de regie op mijn herstel durf te pakken. Ik voel me zelfs een beetje strijdbaar.

 

“Een begin van een bijna niet te stoppen gedachtenstroom.”

 

Ondertussen ben ik ook onrustig, want ik heb mijn bedrijfsarts via de e-mail ingelicht. Ik heb nog geen bericht van haar ontvangen. En morgen komt mijn leidinggevende langs en haar ga ik het dan ook uitleggen. Er schieten allerlei gedachtes door mijn hoofd. Wat vinden ze hiervan? Zouden ze het snappen. Vinden ze het raar? Steunen ze mij hierin? Een begin van een bijna niet te stoppen gedachtenstroom.

 

Na het ochtendritueel van opstaan, kinderen klaar maken en naar school en kinderopvang brengen, moet ik eerst bijkomen. Ik blader in een tijdschrift en scroll door Instagram. Ik app mijn moeder of ze deze week weer stand-by kunnen staan, omdat ik de hele week er alleen voor sta. Terwijl ik aan mijn cappuccino zit, gaat de telefoon. Het is de telefoniste van de landelijke organisatie waar mijn psycholoog onder valt. De eerste gedachte die door mijn hoofd schiet is, ze is ziek en de afspraak gaat niet door. Een mix van opluchting, maar ook teleurstelling gaat door mij heen. “Ik kreeg een e-mail van uw behandelend psycholoog om een psychiatrisch consult in te plannen”, zegt de telefoniste. “Oh”, zeg ik verbaasd. “Daar weet ik helemaal niets van, maar deze ga ik ook niet plannen, want ik ga een andere route lopen. Dat ga ik de psycholoog vanmiddag vertellen.” Als ik ophang gaat er een andere mix door mij heen: boos, teleurgesteld en strijdvaardig. Ik besluit de psycholoog voorafgaand aan onze afspraak alvast een e-mail te sturen. Ik wil dat ze van mij hoort dat ik met de therapie stop en niet van de telefoniste. Ik stel een korte e-mail op met daarin mijn verbazing over het telefoontje en een korte uiteenzetting van wat ik die middag met haar ging bespreken. Een excuus mail van de psycholoog komt snel retour.

 

“Na een half uur sta ik buiten, uitgeput maar trots.

 

Voor mijn vertrek richting de psycholoog moet ik drie keer plassen en als ik daar aan kom nog een keer. Na een half uur sta ik buiten, uitgeput maar trots. Zonder een traan te laten, heb ik haar mijn keuze uitgelegd, mijn teleurstelling onder woorden gebracht en haar van feedback over haar handelen voorzien. Ik beloon mijzelf door een bezoekje aan een woonwinkel waar ik leuke interieurspulletjes koop. Triomfantelijk plaats ik een bericht in mijn story op Instagram. Ik schrijf dat ik een belangrijke beslissing en stap in mijn herstel heb gemaakt. De persoonlijke berichtjes stromen binnen en dat voelt fijn.

 

“Hoe kom ik in hemelsnaam de rest van de week door?

 

Het is 16.30 uur dus ik haast me richting het kinderdagverblijf. Ik haal eerst Lara bij de BSO op en loop daarna samen met haar naar Yfke. Ze zit buiten huilend bij de juf op schoot. Zo heb ik haar nog nooit eerder opgehaald. Ze was kort daarvoor hard met haar hoofdje op de rand van de zandbak gevallen. We fietsen naar huis en ik vind Yfke een beetje stilletjes. Thuis zet ik de meiden voor een filmpje zodat ik kan koken. Niet lang daarna hoor ik gesnurk en zie ik dat Yfke zittend in diepe slaap gevallen is. Ik schrik me wild en vraag me af of ze mogelijk een hersenschudding heeft. Het kost me moeite om haar wakker te maken en in lichtelijke paniek bel ik mijn geliefde op. Hij stelt me enigszins gerust en ik besluit het aan te kijken. Ik ga een onrustige nacht tegemoet, omdat Yfke onrustig slaapt. En ik was al zo moe en onrustig… Hoe kom ik in hemelsnaam de rest van de week door?

 

Ps de volgende dag toch langs huisarts geweest, Yfke bleek een lichte hersenschudding te hebben. Het ging al vrij snel weer beter met haar.

 


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.